मेला

यश लामा

जब देखिन्छ रोटेपिङ
गरिब बाउको टाउको घुमिरहन्छ 
स्कुले छोराछोरीको अघिपछि ।

मौतका कुवा
पर्मबाट फर्किएकी आमाको 
घाँटी अठ्याउनेअस्त्र 
जो अल्झीबस्छ गलगाँठझै ।

जादु
आङ टकटकाएर धुलो झार्ने खेल 
जो छलिबस्छ आँखाको प्रकाश ।

स्टलहरू
खसीको टाउको झुण्डाएर 
कुकुरको मासु बेच्ने उपाय 
जो गरिबस्छ भद्दा विज्ञापन ।

कन्सर्ट
रूपमतिले रूप बिगारेर घर फर्कने इमोसन 
हातगोडाबीच हुने अनावश्यक घम्साघम्सी 
आँखाले गर्ने अघोषित युद्ध 
धनकुमारहरूको धन चङ्गा हुने समय 
जो रौनक हुन्छ मेलाको ।

खेलौनाहरू
भाँडाकुडी र माटो बिर्साउने कृतिम साधन 
रेडिमेड बुख्याँचा प्रतिको काँचो प्रेम 
सिर्जनाको अन्त्य 
जिभ्रोमा प्लास्टिक टाँसेर
खाएको भात 
जो आर्गनिक सपनाहरूको हत्यारा भएको छ ।

रेलगाडी
भुमरीको हावा
घुमाएर सात्तो खाने खोला 
कतै नपुर्‍याउने गन्तव्य 
रेमिट्यान्स बाहिर्‍याउने अब्बल षडयन्त्र ।

मिठाइका परिकार
झिँगाको पाइखाना
धुलोको सगरमाथा
पेट बिगार्ने रोग
जथाभावी कन्याएको हात बेच्ने दोकान 
सिँगान पुछ्ने रूमाल
जसले बनाएको छ जिन्दगी अमिलो ।

खुद्रा प्रदर्शनी
अक्षर बिर्साउने चरित्र 
भुरा रूवाउने गज्जबको चिमोटाइ 
इतिहास प्रतिको नमिठो व्यङ्ग्य 
मन भत्काउने भुइँचालो ।

यी जम्मै
आयतीत आकर्षण बाहेक 
अरू केही होइनन् ।

मेला
किन बिकृत हुँदैछ अचेल यसरी ।

गैरीखेत र टारीखेतको मेलाको सिकाइ 
माटोको छाती चिथोर्दा पाएको 
मङ्सिरे उपलब्धी 
कत्ति पनि बिकृत छैन बरू ।

आऊ बसेर हिसाब गरौँ
आजसम्म कुन मेलाको कोखबाट
कति संस्कारहरू जन्मिए ?