आमा

- उत्सव चौलागाई

शरीरमा पसिना बगाएर पनि
माया र आशिर्वाद दिएर 
नअघाउने मेरी आमा 
भन न तिम्रो मनभित्र 
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

म सम्झिरहेको छु ती दिनहरु
तिमी दिनभर बारीमा 
माटोको डल्ला फोडेर 
थकित भई आउँदा पनि
हामीसँग अङ्कमाल गर्थ्यौ
साना–भाइबहिनीहरु 
तिम्रो पछि पछि लाग्थे
तिमीले पटुकीमा नखाई राखेको
रोटी दिन्थ्यौ
मुसुक्क मुस्कुराउँदै
हामीले खाउञ्जेल हेरिरहन्थ्यौ
आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा तपाईंको कतिवटा पेट छ ?
तपाईंको भोक कसरी मर्छ ?
दिनभर काम गरेर पनि भोक लागेन ?
जवाफमा मेरी आमा भन्ने गर्थिन !
खाएर बचेको बाबु...
मनमनै सोच्थेँ,
कति मीठो झुठ !
आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

मुटुभरी मायाको पुलिन्दा बोकेर
स्नेहको हर्लिक्स खुवाउनु भयो
हौसलाको च्ववनप्रास खुवाउनु भयो
धर्तीमा अथकित हिड्न सिकाउनु भयो
आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

मेरी आमा !
तिमी  स्नेहको आकाश बन्यौ
ममताको धर्ती बन्यौ
लड्थेँ म, दुख्थ्यो तपाईंलाई
आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा ! म सम्झिरहेछु 
सानोमा म बिरामी हुँदा 
मेरो टाउको सुम्सुमाउँदै
हातगोडामा तेल लगाउँदै 
रातभरि तिम्रा आँखा 
रसिला हुन्थे 
अनिदा हुन्थे
आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

कहिँ कतै जाँदा 
म आउने बाटाभरि
बिच्छ्याइएको त्यो मुटुको कार्पेट 
कसरी भुल्न सक्छु म ?
छोरो न भोकै छ कि भनेर 
मीठो सन्त्रास बोकी
आँखाको दैलो खोली बसिरहने
मेरी आमा भन न
तिम्रो मनभित्र
कति गहिरो प्रेमको समुद्र छ ?

आमा !
यति गहिरो प्रेमको समुद्र
शितल निवासलाई पनि
सिकाइदेऊ न है !